De film Hamnet van Chloé Zhao (2025) is gebaseerd op de gelijknamige roman van Maggie O’Farrell. Centraal staat de dood van Hamnet, de elfjarige zoon van William Shakespeare, die sterft aan de pest. De film volgt niet zozeer de schrijver zelf, maar vooral het gezin dat achterblijft, en laat zien hoe rouw zich langzaam een weg baant door het dagelijkse leven.

Het overlijden van de jonge Hamnet is niet louter een gebeurtenis, maar een lens waardoor we kijken naar hoe mensen omgaan met rouw, afwezigheid en de leegte die verlies achterlaat. Agnes, de moeder, vormt het emotionele hart van het verhaal. In haar zien we hoe verdriet zich in stilte kan vastzetten en tegelijk het hele bestaan doordrenkt. Shakespeare zelf, als vader en echtgenoot, is op dat moment afwezig, wat de breuk en het gemis alleen maar scherper maakt. Het verdriet wordt niet uitgelegd of benoemd, maar voelbaar gemaakt: in blikken, in stiltes, in afstand en nabijheid. In die zin is Hamnet vooral een film over wat verlies met mensen doet, nog vóór het woorden of vormen kan aannemen.

Het onzegbare dragen

Wie de film bekijkt, verwacht misschien een duidelijke uitleg over het ontstaan van Shakespeares toneelstuk Hamlet — een drama over rouw, een verloren vader en de vraag hoe je met de doden kunt leven zonder jezelf te verliezen. Maar precies die verwachting kan het moeilijk maken om de juiste link te zien. Hamnet is namelijk geen film over het schrijven van Hamlet, en zeker geen biografische reconstructie van Shakespeares oeuvre. De film kiest een andere invalshoek en vertelt een intiem, fictief verhaal over verlies, rouw en de stille kracht van kunst. In die stilte suggereert de regisseur dat kunst en verhalen kunnen ontstaan als manieren om het onzegbare te dragen.

_{(tekst gaat door onder de afbeelding)}

Tegen die achtergrond krijgt ook de naam Hamnet een bijzondere betekenis. In het Engeland van Shakespeares tijd werden de namen Hamnet en Hamlet vaak door elkaar gebruikt; het waren taalkundige varianten van elkaar. Dat gegeven is niet toevallig. Het maakt duidelijk dat de verwantschap tussen de gestorven zoon en de latere toneelheld niet gezocht moet worden in een directe biografische aanleiding, maar in een diepere resonantie. De naam wordt een echo, een brug tussen leven en kunst, tussen wat verloren ging en wat blijft spreken.

Wat deze film extra bijzonder maakt, is de creativiteit, originaliteit en het vakmanschap waarmee Zhao dit verhaal brengt. Ze gebruikt filmtaal op een subtiele en krachtige manier: camerabewegingen, licht, kleuren en stilte maken emoties voelbaar zonder veel woorden.

Stilte als ruimte

In een wereld waarin tragedies snel worden samengevat en even snel weer verdwijnen uit de actualiteit, nodigt Hamnet uit tot vertraging. Tot blijven kijken. Tot erkennen dat sommige verliezen niet zomaar “verwerkt” worden, maar met ons meereizen door het leven. Shakespeares Hamlet eindigt met de woorden: “The rest is silence.” Hamnet laat zien dat die stilte geen leegte is, maar een ruimte waarin herinnering, liefde en menselijke kwetsbaarheid blijven resoneren.

Een film die je overmandt en verbluft, en je woordenloos achterlaat. Als kijker verlaat je de zaal met een ervaring die moeilijk te verklaren is: geraakt tot in het diepste, zoals je dat soms hebt bij het zien van een schilderij — je weet niet precies waarom, maar je weet dat het doek je niet onberoerd heeft gelaten.

Voor wie het gelijknamige boek wil lezen: Hamnet, Maggie O’Farrell, uitgeverij Nijgh & Van Ditmar 2025