Wauthier de Mahieu sj overleed in maart op 92 jarige leeftijd. Hij was een onafhankelijk denker over geloofsvragen en vooral gelukkig als hij eenvoudig het leven kon leven samen met anderen. Of dat nu diep in de bossen van Afrika was of weer thuis in België in een huis vol aalmoezeniers. 

Wauthier werd geboren op 7 mei 1933. Zijn vader werkte in de verzekeringen, zijn moeder was huisvrouw. Hij had drie oudere zussen en een jongere. Hij ging naar school in het Antwerpse OLV-college en was een vurige scout. Na een lang en moeizaam proces van geestelijke onderscheiding besloot hij in 1951 in te treden als jezuïet in Drongen. Zijn twijfel kwam doordat hij nogal wat zag dat vastgeroest en minder authentiek was in het geestelijk leven. Toch besloot hij zich aan Christus en de mensen te geven.

Lingala beleven in Congo

Hij ging filologie studeren en vervulde zijn militaire dienst. Na drie jaar filosofie in Leuven, werd hij op stage gestuurd naar het college van Mbansa-Mboma (Congo). Daar maakte hij, van 1959 tot 1961, de tumultueuze jaren mee voor en na de onafhankelijkheid.

In ons huisje zonder water noch elektriciteit spraken we niet alleen Lingala, we beleefden ook Lingala en we waren gelukkig.

Wauthier was getroffen door hoe westers daar nog werd gedacht. Hem was het te doen om het leven te delen van eenvoudige mensen. In het college van Boboto (Kinshasa) was de sfeer naar zijn beleving daar nog zo ‘koloniaal’ gebleven dat Wauthier vroeg om in de cité, tussen de gewone Congolezen, te mogen wonen. Van die tijd kon Wauthier later getuigen: “In ons huisje zonder water noch elektriciteit spraken we niet alleen Lingala, we beleefden ook Lingala en we waren gelukkig.”

Uiteindelijk vroeg de provinciaal hem om toch een doctoraat in de antropologie te behalen. Hij koos voor een onderzoek bij de Komo, een nooit bestudeerde bevolking diep in het Evenaarswoud. Dat deed hem een rijkdom ontdekken die hij zo mooi vond dat hij daar niet kon ‘missioneren’. Hij vreesde een sociaal en cultureel mooi gestructureerde gemeenschap te ontwrichten.

Pelgrimstochten

In 1990 voegde Wauthier zich bij de vormingsgemeenschap in de Windmolenveldstraat in Leuven. De universiteit bood hem een plaats als professor antropologie maar hij verkoos zich te wijden aan de Gemeenschappen voor Christelijk Leven en, onder meer, aan de fameuze Loyola- en Cardoner-pelgrimstochten.

Als ze maar een goede relatie met Christus krijgen, dat is genoeg

In 1993 werd Wauthier assistent van de provinciaal overste maar bleef dromen om uit een al te besloten religieus leven te breken. Niet tevergeefs, want in 1997 werd hij overste te Brugge, een huis bevolkt door gevangenisaalmoezeniers, ex-gedetineerden, leken. “Het waren de gelukkigste jaren van mijn leven, ook als overste”, schrijft hij. In 2010 verhuisde hij naar Drongen. Nu kon hij zich helemaal toeleggen op persoonlijke begeleiding, retraites, conferenties, maar ook op groepstochten zoals ‘Met God in de bossen‘.

Christus kennen is genoeg

Wauthier heeft meerdere bijdragen geleverd voor Ignis. Telkens toonde hij zich daarin een onafhankelijk denker over geloofsvragen. Hij plaatste o.a. kritische noten bij de gangbare offertheologie, die Jezus in zijn visie nooit zo bedoeld had. En in een interview vertelde hij dat het niet zo nodig was om kinderen alle wetenswaardigheden van het geloof bij te brengen. Hij adviseerde ouders eerder om kinderen te leren bidden en te geloven en aanvaarden dat er een aanwezigheid is buiten het onmiddellijk tastbare. “Leidt ze daar in op. Dat zal blijven.”

Wauthier de Mahieu sj overleed in de vroege ochtend van 6 maart 2026 in Antwerpen, hij werd 92 jaar oud.

Bekijk een interview met Wauthier de Mahieu