webmagazine van de jezuïeten over geloof, spiritualiteit en samenleving
webmagazine van de jezuïeten over geloof, spiritualiteit en samenleving
Tim van de Veen sj schreef de digitale 40-dagenretraite van de jezuïeten. Wat staat deelnemers dit jaar te wachten? En hoe is Tim jezuïet geworden?
Tijdens de 40-dagenretraite krijgen deelnemers elke dag een kleine meditatie in hun inbox om zo toe te leven naar Pasen. Tim schreef hem als stage-opdracht tijdens zijn vormingstijd in het noviciaat. Inmiddels studeert hij filosofie en theologie in Parijs, als onderdeel van zijn verdere vorming.
Rick Timmermans sprak met Tim tijdens een webinar op woensdag 11 februari. Hieronder vind je een samenvatting van het interview. Het hele webinar is onder aan dit artikel terug te kijken.
Schrijf je hier in voor de 40-dagenretraite
(tekst gaat door onder afbeelding)
Tim van de Veen sj en Rick Timmermans
“Ik studeerde natuurkunde in Delft. Dat was een heel vormende periode voor mij. Ik ging veel grote vragen stellen, onder andere over wat ik eigenlijk geloof. Dat werd gedurende jaren, in gesprekken met medestudenten, met medegelovigen maar ook juist met niet-gelovigen, steeds persoonlijker.
Het geloof werd echt iets van mij. Iets wat niet alleen ‘meegekregen’ was, maar wat ik echt ontving als een gave. Het is me gegeven om te geloven. Dat besef groeide langzaam.”
“Op het einde van mijn studie kwam ik in een crisis. Ik voelde veel druk. Ik vond dat ik moest laten zien dat ik een goede natuurkundestudent was. Ik moet de prestatie leveren. Dat veroorzaakte veel spanning.
Er was een soort innerlijke onrust. Er klopte iets niet helemaal.
En tegelijkertijd was er de vraag: straks ben ik afgestudeerd, wat dan? Er was een soort innerlijke onrust. Er klopte iets niet helemaal.”
“Ik luisterde een preek van Henri Nouwen over de liefde van God. Hij vertelde niets nieuws, maar op dat moment kwam dat heel erg binnen. Ik herinner me nog goed dat ik in de trein zat en me begon voor te stellen wat het zou kunnen betekenen als ik mij onvoorwaardelijk zou laten liefhebben.
Ik dacht: als ik dat zou kunnen toelaten, zou ik me niet zo gespannen voelen.
Er was een gevoel van: ik kan ademen
Er was een soort van vrijheid. Oké, maar ik hoef niet per se die academische carrière te volgen. Er zijn andere mogelijkheden.”
“Ja, als een horizon. Aan de ene kant was er vreugde en ruimte. Een gevoel van: ik kan ademen. Ik kan verkennen.
En tegelijkertijd was er ook angst. Want hoe concreter het werd, hoe meer ik begon te ervaren: dit heeft consequenties. Hoe gaan vrienden reageren? Hoe gaat familie reageren? Je maakt een keuze, en elke keuze sluit ook andere mogelijkheden uit. Dat was spannend.”
“Ik heb toen de jezuïeten geschreven. Niet meteen met de vraag ‘mag ik intreden’, maar meer: help, ik heb deze vraag. Misschien is het goed om met een geestelijk begeleider te praten in de ignatiaanse spiritualiteit, om te zien waar dit naartoe leidt.
En zo is het begonnen. In kleine stappen. In gesprek. In gebed.”
“Voor die tijd was er altijd wel een verlangen om te bidden, maar het was vaak een beetje chaos. Wat mij echt geholpen heeft, was de aandacht voor troost; de aandacht voor wat zich aandient als licht, als leven. Zonder het meteen te beoordelen.
Bidden werd minder een taak. Minder iets dat ‘moet’. Het werd een moment waarin ik iets mag ontvangen. Ik stel me open om te ontvangen. Ik ga luisteren.
Jezus staat minder op afstand. Hij is iemand die ik ken. En iemand die mij kent.
Soms voelt het alsof er niet veel gebeurt. Maar wanneer je aandacht hebt voor een klein woord, een zin die raakt, een beweging van vreugde of vrede, dan mag je daar gewoon bij blijven. Dat kleine stukje kan genoeg zijn.”
“Het is veel vertrouwder geworden. Jezus staat minder op afstand. Hij is iemand die ik ken. En iemand die mij kent.
Aan het einde van mijn gebed stel ik me vaak echt voor: stel dat Jezus nu hier in deze kamer zit. Ik neem daar echt de tijd voor. Ik maak het tastbaar.
In de terugblik kan het opeens helder worden: ja, daar gebeurde iets
En dan begin ik met Hem te spreken. Alsof Hij werkelijk tegenover me zit. En ik merk dat daarin iets gebeurt. Iets groeit. Dat is voor mij echte vriendschap.”
“Tijdens het gebed zelf weet je soms niet wat er gebeurt. Maar in de terugblik kan het opeens helder worden: ja, daar gebeurde iets.
Die terugblik helpt om te waarderen wat gegeven is. Om het te koesteren. En om vertrouwen te krijgen: de Geest is aan het werk.
Daarom heb ik in de retraite ook ieder weekend een uitgebreidere terugblik opgenomen. Omdat het helpt om die rode draad te zien.”
“Het is natuurlijk een heel persoonlijke weg. Maar misschien hoop ik juist dát: iets van die persoonlijke ontmoeting.
Een groeiende vertrouwelijkheid met Jezus doet ook iets in de relaties van alledag
En dat een groeiende vertrouwelijkheid met Jezus ook iets doet in de relaties van alledag. Dat het doorwerkt. Dat het niet alleen iets is tussen mij en God, maar ook tussen mij en de mensen om mij heen.”
Schrijf je hier in voor de 40-dagenretraite
Hier is het eerste deel van het webinar met Tim van de Veen sj terug te zien:
In het tweede deel gaat Tim in op vragen die deelnemers van het webinar stelden in de chat.
