Vincent Munier filmt in Le chant des forêts wat hij voelt als hij ronddwaalt in de wouden diep in de Vogezen. Dat levert een prachtige film op, schrijft Leo de Weerdt sj. En dat vindt hij niet alleen. De filmzaal waar hij kijkt, zit vol met mensen van jong tot oud.

Na “La Panthère des neiges” (2021) — de veelgeprezen documentaire gebaseerd op het boek van Sylvain Tesson, waarin Vincent Munier samen met Tesson en cineaste Marie Amiguet de Tibetaanse hoogvlakten introk op zoek naar het sneeuwluipaard — keert Munier terug naar de filmzalen met “Le chant des forêts“. Ook deze tweede documentaire groeit, net als zijn voorganger, uit tot een onverwacht bioscoopsucces.

_{(tekst gaat door onder afbeelding)}

Ingetogen hulde aan Le chant des forêts

Ditmaal voert Munier ons niet naar de openheid van hooggebergten, maar naar de beslotenheid van het bos. Diep in de wouden van de Vogezen — waar lynxen, beren, herten, uilen en auerhoenen ronddwalen — brengt hij een ingetogen hulde aan de visuele pracht van de natuur en aan de vaak onhoorbare klanken van het woud. Wat meteen treft, is de stilte. Of beter: de manier waarop stilte hier hoorbaar wordt. De camera nodigt niet uit tot kijken vanop afstand, maar tot aanwezigheid. De beelden zijn uitzonderlijk mooi, bijna tastbaar, en ademen een zeldzame nabijheid tot het wilde leven. Elk detail — een veer, een oogopslag, een beweging in het struikgewas — getuigt van geduld, vakmanschap en eerbied voor wat zich niet laat dwingen.

_{(tekst gaat door onder afbeelding)}

Gaandeweg ontvouwt zich een les over de rijkdom en kwetsbaarheid van het bosecosysteem. In sobere, geconcentreerde beelden ontmoeten we dieren die zelden de hoofdrol krijgen: het winterkoninkje, het auerhoen, kleine en grote bewoners van het woud. De geluiden van wind, vleugels en krakende takken zijn geen achtergrond, maar dragen de film als een natuurlijke partituur. Het bos spreekt — en wie bereid is te luisteren, hoort meer dan hij verwacht.

_{(tekst gaat door onder afbeelding)}

Drie generaties

Een bijzondere laag in deze film is de familiale dimensie. Munier staat hier niet alleen. Samen met zijn vader Michel Munier, die hem de liefde voor de natuur bijbracht, en zijn zoon Simon Munier, aan wie hij die kennis nu doorgeeft, ontstaat een ingetogen reflectie over overdracht en verbondenheid. Drie blikken, drie generaties, één en dezelfde fascinatie voor de ongetemde schoonheid van het levende. Zonder grote woorden toont de film hoe liefde voor de natuur niet wordt uitgelegd, maar voorgeleefd — in nabijheid, aandacht en verwondering.

_{(tekst gaat door onder afbeelding)}

Vincent Munier behoort intussen zonder twijfel tot de meest vermaarde en geliefde natuurfotografen ter wereld. Zijn werk wordt gekenmerkt door authenticiteit en een uitgesproken minimalisme. “Ik fotografeer niet wat ik zie, ik fotografeer wat ik voel,” zegt hij — een uitspraak die deze film treffend samenvat. Tegelijk roept die esthetische perfectie ook vragen op. De beelden zijn technisch en visueel zo verfijnd dat ik me af en toe afvroeg waar de grens ligt tussen werkelijkheid en vormgeving, tussen registratie en verleiding tot het mooie plaatje?

Uitnodiging voor ruimte

Maar de gesprekken tussen de drie generaties, sober en ongekunsteld, verankeren de film in iets echts en kwetsbaars. “Le chant des forêts “ laat zich niet vatten in een strak verhaal of een uitgesproken boodschap. De film toont meer dan hij verklaart, suggereert meer dan hij analyseert. Dat kan voor sommigen te weinig houvast bieden, en riskeert de  vaart uit de documentaire te halen. Maar misschien ligt net daarin de kern van dit project: deze film wil niet overtuigen, maar uitnodigen. Niet uitleggen, maar ruimte scheppen.

Wie zich daaraan durft overgeven, verlaat de zaal met een zeldzaam gevoel van rust — alsof de tijd even vertraagde, alsof het mogelijk werd om, al was het maar voor een uur, afstand te nemen van de onrust van de wereld. Bovendien is de schoonheid die Munier toont niet vrijblijvend. Ze herinnert aan wat kostbaar en kwetsbaar is, en aan wat dreigt te verdwijnen. En precies daarom blijft deze film nazinderen, lang nadat het scherm weer donker is geworden.

Beeld: cineart.be