De juiste kassa kiezen om snel bediend te worden in de supermarkt vraagt aandacht. Uit ervaring weet ik dat ik meestal de verkeerde keuze maak. Ook deze morgen is het weer raak.
In mijn inschatting houd ik te weinig rekening met onverwachte dingen. Een klant die leeggoed komt binnenbrengen, iemand die nog een vraag heeft… Ook nu weer. In de rij voor de kassa staat een mama met haar kindje van enkele weken oud. De kinderwagen en de winkelkar maken de rij nog wat langer.
Het valt me op hoeveel aandacht en liefde hij op een bescheiden manier in zijn werk legt
De jongeman die de kassa bedient, legt de producten zorgvuldig in twee tassen. Hij kijkt en past tot alles een plekje heeft. Producten erin, eruit en opnieuw erin. Het lijkt wel een puzzel die hij helemaal wil oplossen. Hij neemt er zijn tijd voor en zorgt ervoor dat ik dat ook doe terwijl ik toekijk.
Het valt me op hoeveel aandacht en liefde hij op een bescheiden manier in zijn werk legt. Wanneer het mijn beurt is, zeg ik hem dat ik het knap vind hoe hij zich helemaal geeft aan zijn werk. Hij zegt: ‘Ik probeer het goed te doen, want deze mama zal het nu niet zo makkelijk hebben.’
Wat een eenvoudige en bijzondere kijk op mensen. Hij ziet dat iemand het moeilijk heeft en speelt daar gewoon op in. Hij durft spontaan vertrouwen te geven en iemand graag te zien bij voorbaat, zonder daar iets voor terug te verwachten.
Of anders bekeken: deze jongeman doet wat hij kan op de plek waar hij staat: mensen helpen. Hij denkt niet: ‘Profiteert die persoon nu niet van mij?’ Hij denkt: ‘Ik geef me. Ik wil er zijn voor jou, met mijn mogelijkheden’. Zelfs aan de kassa.
Iets van belofte van ‘Ik zal er zijn’ komt opnieuw tot leven in mij.
Wanneer ik de straat op loop, zie ik hoe vredig het kindje slaapt
Openstaan voor het niet-verwachte aan de kassa van de supermarkt maakte mij meer open voor het onverwachte.
Wanneer ik de straat op loop, zie ik hoe vredig het kindje slaapt. De mama duwt de kinderwagen met de twee tassen voor zich uit.
Foto door John Cameron via Unsplash