Het was al erg warm die juni-ochtend. De trein richting de kust stroomde langzaam vol. Het zou een ochtend worden waarin ik zou worden geconfronteerd met mijn eigen vooroordelen. 

Op de bank tegenover me installeerde zich een koppel twintigers. Engelstalig en – af te leiden uit hun bagage- op doorreis. Ze maakten het zich makkelijk, toverden hun telefoon tevoorschijn om daarin vervolgens zelf te verdwijnen. Voor mij een gouden kans om hen in alle rust te bekijken. Vooral de jonge vrouw bood een bijzondere aanblik. Haar mooi gebruinde huid was herschapen tot een canvas voor een uitbundige reeks tattoo’s. Ik ontdekte diverse speelkaarten, een blokje met voor mij onleesbare lettertekens, een sierlijke ballerina…

Op de trein Antwerpen-Oostende kreeg ik zomaar dat prachtige Johannesfragment cadeau

Zoals meestal werd ik ook dit keer nieuwsgierig: vanwaar deze keuzes? Waarom juist deze tekeningen? Waarom zoveel? Nooit heb ik het aangedurfd de dragers van zulke lichaamsversieringen ernaar te vragen. Het blijft me intrigeren.

Grace after grace

Tegenover mij zocht zij een ander plekje voor haar telefoon waardoor haar arm bewoog. En toen zag ik het: op de binnenzijde van haar linkerbovenarm las ik: grace after grace. Het stond er in sierlijke letters. ‘Zou het?’, dacht ik. Ze zette zich rechter zodat ik weer een glimp kon opvangen. Inderdaad: onder het citaat werd mijn vermoeden bevestigd: John 1. Op de trein Antwerpen-Oostende kreeg ik zomaar dat prachtige Johannesfragment cadeau: Uit zijn volheid hebben wij allen ontvangen, genade op genade” Joh.1,16).

Ik heb ze zelf zo nodig, die opstapjes en haar sierlijke letters deden meteen hun werk

Ik werd er blij van en het verraste me. Waarom droeg ze deze woorden mee? Moesten ze de herinnering levend houden aan een belangrijke ervaring? Was het een opstapje om zichzelf altijd weer te oefenen in dankbaarheid? Ik heb ze zelf zo nodig, die opstapjes en haar sierlijke letters deden meteen hun werk. Ze leerden me nog iets: ergens in mijn hoofd moet een bruggetje worden gesloopt. Het loopt van tattoo’s naar oppervlakkigheid. Het moet verdwijnen, want het dient de genade niet.

Gewoonlijk houd ik wat ik lees op trein en bus voor de medereizigers verborgen. Nu zag ik mezelf het prachtige Being Disciples van Rowan Williams ostentatief voor me op het tafeltje plaatsen. Misschien kon het een aanleiding zijn tot een gesprekje? Het werkte niet. De dagen dat boeken het kunnen winnen van een scherm liggen al enige tijd achter ons.

Maar de genade blijft stromen.

Foto is ter illustratie. Gemaakt door Frankie Cordoba via Unsplash