Jezus en Johannes zitten samen op een bankje. Hun wangen blozen. Wat zie jij als je kijkt naar dit beeld? Wat maakt het in je los? Bert Daelemans neemt je mee in een meditatie om op een ‘ignatiaanse manier’ naar dit beeld te kijken. 

Een ignatiaanse meditatie hoopt mensen verder te brengen dan een beschrijving van een beeld in een museum. Dit zijn twee heel verschillende literaire genres die we goed moeten kunnen onderscheiden. De meditatie hieronder geeft je daar een voorbeeld van. Het legt de nadruk op de persoonlijk doorleefde ervaring. En dat is per definitie anders voor iedereen, het is dus een suggestie. Het zoekt bruggen te bouwen tussen wat wij zien en wie wij zijn. Verwacht dus geen objectieve beschrijving van dit beeld maar wel enkele tips om op een andere manier te kijken en te beschouwen, om letterlijk in te stappen in een uitnodiging. Want dit beeld nodigt uit tot contemplatie.

_{(tekst gaat door onder de afbeelding)}

Johannes’ relatie met Jezus

Jezus en Johannes zitten samen op een bankje. Hun wangen blozen. Er gaat iets uit van dit beeld waar niemand ongevoelig voor is, hoop ik. Het werd gebeeldhouwd als Andachtsbild voor zusters in een klooster. Letterlijk, een beeld om aandacht te oefenen. Hier gaat het om een nog heel jonge Johannes die zijn hoofd legt op de borst van Jezus. Het zou zo uit een Laatste Avondmaal kunnen stammen. Maar we zien niets van wat er buiten hen omgaat, alsof het beeld ons wil concentreren op het wezenlijke: de relatie met Jezus.

Aan Johannes’ zachte glimlach zou je kunnen afleiden dat hij hiervan geniet

Johannes heeft zijn ogen toe. Je zou kunnen zeggen dat hij Jezus´ aanwezigheid op een diepere en ook lichamelijke manier voelt. Aan zijn zachte glimlach zou je kunnen afleiden dat hij hiervan geniet. Je zou dit beeld kunnen beschouwen als een verguld mystiek traktaat. Mystieke literatuur helpt ons -ook vandaag- om die diepere liefde met de Heer te ervaren. Dit beeld zet dat in de verf.

Neem plaats op de plek van Johannes

Jezus kijkt ons indringend en liefdevol aan, alsof hij ons uitnodigt om de plaats van Johannes in te nemen. Om ook – in de woorden van Ignatius – innerlijk te smaken en te voelen wat Johannes hier gewaarwordt. Het lijkt wel of hij luistert naar het hart van Jezus dat, zo zou je kunnen zeggen, harder gaat kloppen met wat er vandaag in de wereld omgaat.

Luister en voel hoe de hand van Jezus op mijn schouder rust.

Ja, laten wij plaatsnemen waar Johannes zit. Neem een moment en sluit de ogen. Luister en voel hoe de hand van Jezus op mijn schouder rust. Wat word ik gewaar? Zonder woorden zegt het beeld zoveel.

Word ook bewust van Jezus’ andere hand, waarin ik de mijne kan laten rusten. Hoe is dat?

Dat gebaar alleen al zegt zoveel, zonder woorden. Ignatius suggereert dat wie de tijd neemt om eens heel persoonlijk te kijken, met de wil zich te laten raken, er innerlijk veel kan gebeuren.

Authentieke spiritualiteit schuwt het lichaam nooit.