“Ik verlang om te bidden, maar ik weet niet hoe. Hoe doen jullie dat?” Zijn vraag kwam recht vanuit het hart en raakte een snaar diep in mij. Ik ontmoette de Catalaan in een gespreksgroepje in Taizé, bij de gelijknamige oecumenische broedergemeenschap in Frankrijk.

Even voordien had hij over zijn bekering gesproken. Een vriend die over zijn geloof getuigd had en de Amerikaanse serie ‘The Chosen’ hadden het voorbije jaar heel wat in hem teweeggebracht. Vanaf toen ging hij op zoek naar de Liefde. Hij wilde de Liefde in alles ervaren, in elk facet van zijn leven. Zo vertelde hij ons.

Bekeringsverhalen

Bekeringsverhalen hebben in mijn ogen iets wonderlijks. Ik kreeg het geloof als kind mee en groeide op in een context waar over God gesproken werd. De zondagse eucharistieviering stond wekelijks op het programma en als kind schreven we kleine gebedjes die in een map verzameld werden. Maar deze man veegde met zijn vraag even alle evidentie in mij weg, en liet me met zijn ogen meekijken. Het was alsof ik met een kinderlijke eenvoud me even bij zijn zoektocht mocht aansluiten.

Ik besefte dat het niet gaat om het routineus opzeggen van gebeden, maar om het diepere verlangen en de liefde die door het gebed heen schijnen

De antwoorden van mijn groepsgenoten op zijn vraag waren divers. Van meditatief gebed, over het belang van stilte, naar Jezus als trouwe vriend met wie je alles kan delen. “Ik voel me tot niets verplicht”, zei een Poolse vrouw, aangevend dat ze haar gevoel volgt wat haar geloofsleven betreft. In gedachten overliep ik mijn wegen om dagelijks te groeien in relatie met God. Van bidden met een Bijbeltekst tot de vaste gebeden zoals het Weesgegroet en het Onzevader. Of de kleine schietgebedjes onderweg. En een meditatieve wandeling in de natuur. Het liefst zonder oortjes en muziek, want als ik het geluid van de wereld wegneem, hoor ik ook het gefluit van de vogels niet meer.

Is verlangen genoeg?

Maar de vraag van de man bleef als een wolk boven al mijn denken heen hangen. Was zijn verlangen niet genoeg? Was zijn verlangen niet hét antwoord? Ik was er steeds meer van overtuigd dat God het verlangen van deze man ter harte nam en dat dit misschien wel het allermooiste gebed was. Ik besefte dat het niet gaat om het routineus opzeggen van gebeden, maar om het diepere verlangen en de liefde die door het gebed heen schijnen. Zij geven waarde aan het bidden. Zij doen het als wierook naar boven stijgen.

Uw verlangen is uw gebed; indien u onophoudelijk verlangt, dan bidt u ook onophoudelijk

De zoekende weg van de Catalaan was een welkome wake-upcall om in mijn tijd met God kwaliteit boven kwantiteit te zetten. Om mijn hart in elk gebed te leggen, meer nog dan mijn woorden. Enkele dagen later kwam ik in een brief een citaat van Augustinus tegen, die alle gedachten die die voormiddag door mij heen hadden gestroomd samenvatten. “Uw verlangen is uw gebed; indien u onophoudelijk verlangt, dan bidt u ook onophoudelijk.” En ik vroeg God om de genade om te mogen verlangen uit liefde. Of zoals Ignatius in zijn Geestelijke Oefeningen schrijft: “Geef dat ik U mag liefhebben, die genade is mij genoeg.” (Geestelijke Oefeningen nr. 234)

Foto door Tomasz Kluz via Unsplash