Jezuïet Michael Hainz loopt mee met de Franshike 2026 in Duitsland. Hij is ontroerd om de nalatenschap te ervaren van zijn medebroeder Frans van der Lugt die ooit het initiatief nam voor de hikes. “Aan het einde van elke hike stellen we vast dat er niemand is die niet geliefd is.”

Dankzij de genereuze benedictijnse gastvrijheid en de buitengewone inzet van meer dan twintig Syrische vrijwilligers was het mogelijk om de nalatenschap van de in 2014 in Syrië vermoorde jezuïet Frans van der Lugt voort te zetten en van 26 tot en met 31 augustus in Sankt Ottilien in Duitsland de Franshike van dit jaar te organiseren.

Een internationale groep van honderdvijftig mensen, grotendeels afkomstig uit Syrië en meestal tussen de 25 en 45 jaar oud, sliep en vierde feest in de sporthal van het Rhabanus-Maurus-Gymnasium.

Aan het einde van elke hike stellen we vast dat er niemand is die niet geliefd is

Zoals het een hike betaamt, werden er eenvoudige, voldoende en voedzame maaltijden in grote potten bereid en met veel liefde geserveerd. Op het programma stonden drie grote wandeltochten van 17 tot 32 km in het prachtige vakantiegebied aan de noordelijke oever van de Ammersee, zingen, dansen, wedstrijden en elf thematische workshops. Hevige regenbuien werden met liederen en dansen ‘weggelachen’. Het collectieve enthousiasme werkte aanstekelijk: de schooldirecteur met zijn echtgenote, de benedictijner paters en ik als jezuïet dansten op Arabische muziek en beleefden ‘effervescence‘, collectief enthousiasme.

_{(tekst gaat door onder de video)}

Gericht op uitdaging

Maar het ging niet om plezier – daar had Abuna Frans altijd veel waarde aan gehecht; nee, de Franshike was gericht op uitdaging, het verlaten van de comfortzone, dienstbaarheid aan elkaar, waardering en verzoening: “Aan het einde van elke hike stellen we vast dat er niemand is die niet geliefd is.” De ontroerende getuigenissen tijdens de afsluitende plenaire vergadering toonden aan dat het gelukt was om dit motto waar te maken. Het voorbereidingsteam, dat zich boven alle verwachtingen had ingezet, had het organisatorische kader zo nauwkeurig gepland dat ondanks de grote menigte alles vlekkeloos verliep en de zwaar belaste locaties aan het einde net zo schoon werden teruggegeven als ze in het begin waren overgenomen.

Als jezuïet was ik ontroerd, ja zelfs trots, dat ik getuige mocht zijn van de vrucht van onze medebroeder Frans van der Lugt

„Het bloed van de martelaren is zaad voor nieuw, echt christelijk leven.“ Als jezuïet was ik ontroerd, ja zelfs trots, dat ik getuige mocht zijn van de vrucht van onze medebroeder Frans van der Lugt. Tegelijkertijd was de behoefte aan pastorale zorg, juridische ondersteuning en liefdevolle aandacht duidelijk voelbaar. Veel deelnemers hadden namelijk niet alleen vreselijke dingen meegemaakt in Syrië, maar waren ook in Duitsland het slachtoffer geworden van juridische onzekerheid, bureaucratie, pesterijen en uitsluiting.

Ik heb hoogopgeleide mensen van verschillende ideologische en regionale achtergronden mogen leren kennen, die hoge professionele functies bekleden, bijvoorbeeld als IT-projectleiders of in de installatiebouw, psychologen, artsen of vakbondsleiders – een echte verrijking voor Duitsland.

_{(tekst gaat door onder de video)}

Heilzaam medicijn

Deze vrolijke Franshike werkte als een heilzame medicijn voor de zielen van de deelnemers en creëerde een veilige ruimte voor verzoening en het opbouwen van nieuw vertrouwen. Volgend jaar zal ik er weer bij zijn. Het is de moeite waard, zowel op menselijk en vriendschappelijk vlak als in apostolisch opzicht.