De parabel van het onkruid dat moet groeien samen met het goede graan tot aan de oogst, is eigenlijk een prachtig beeld van wat er omgaat in onze samenleving waarover Jezus eveneens zei: “Het Rijk Gods is midden onder u” (Lucas 17, 21)
“Het Rijk der hemelen gelijkt op een man die op zijn akker goed zaad had gezaaid; maar terwijl de mensen sliepen, kwam zijn vijand, zaaide onkruid tussen de tarwe en ging heen… De knechten zeiden hem: Wilt ge dat we het bijeengaren? Maar hij zei: Neen… Laat beide samen opgroeien tot de oogst…” (Mt 13, 24-30)
Wij zijn geneigd ons blind te kijken op het onkruid dat in onze wereld en maatschappij welig tiert en in de media alle aandacht krijgt: Gaza, Oekraïne, Midden-Oosten, Soedan, enz. Hongersnood, armoede en criminaliteit. Veel minder aandacht wordt besteed aan het goede graan dat dikwijls in alle stilte en bescheidenheid aan het opgroeien is, soms als kleine sprietjes die dreigen tussen het onkruid te verstikken maar tekenen zijn van dat “Koninkrijk van God” dat als een dageraad onze aardse nacht aan het verdrijven is: menselijke solidariteit bloeit dikwijls onwaarschijnlijk open overal waar geweld, ongerechtigheid en tegenspoed de kop opsteken.
Menselijke solidariteit bloeit dikwijls onwaarschijnlijk open overal waar geweld, ongerechtigheid en tegenspoed de kop opsteken.
In één van zijn homilieën, toen hij nog Anglicaans predikant was in Oxford, sprak Kardinaal Newman over die verborgen aanwezigheid van God in de wereld:
“Stellig is het zo, dat ondanks het kwaad in de wereld, [God] er toch is… zij het dan niet luid. Toen Hij een lichaam aannam ‘was Hij in de wereld, en de wereld was door Hem gemaakt, en de wereld kende Hem niet’. Maar… Hij schreeuwde niet, noch verhief zijn stem in de straten. Zo is het ook nu nog. Hij is nog hier. Nog fluistert Hij ons toe en geeft ons een teken. Zijn stem is echter zo zacht en het rumoer van de wereld zo luid, Zijn tekens zo onopvallend en de wereld zo rusteloos, dat het moeilijk waar te nemen is, wanneer Hij zich tot ons richt… Wanneer wij echter voor ogen houden dat de Schrift ons leert dat God zelfs de haren van ons hoofd heeft geteld… dan is dit voor ons zeker een aanmoediging om aldus te speuren naar Zijn tegenwoordigheid in alle gebeurtenissen, hoe alledaags ze ook zijn…” (John Henry Newman, Parochial and Plain Sermons VI, 17)
Ook paus Leo XIV benadrukte dit in een angelustoespraak over de gelijkenis van de zaaier: “Wij verlangen naar een God die onmiddellijk het onkruid van het kwaad verwijdert… Maar het Koninkrijk van God verspreidt zich juist midden van het onkruid. Het vraagt van ons een blik die het goede weet te herkennen dat ook tussen de duisternis van het kwaad ontkiemt.” (19 juli 2026)
Het Koninkrijk van God verspreidt zich juist midden van het onkruid
De stille komst van dat “Koninkrijk van God” op aarde en in onze samenleving kunnen we inderdaad zien overal waar menselijke solidariteit en broederlijkheid, over de grens heen van gelovige en ideologische overtuigingen, geweld en onrecht verdrijven.
Foto door Jasmin Schreiber via Unsplash