In deze zomerserie staan we stil bij onvervulde verlangens. De redactie beschrijft wat het zinnetje “Ik had zo graag gewild…’ bij hen oproept. Vandaag het laatste deel: Gerrit Post over rivieren van verlangens die blijven stromen.

Deze serie komt te vroeg voor mij. Ik weet het antwoord op die vraag niet. Of beter: ik wíl de vraag nog niet beantwoorden, want het impliceert dat het niet meer gaat gebeuren. En ik ben nog niet klaar om me daar bij neer te leggen. Maar dat wil niet zeggen dat er geen dingen zijn die ik graag had gewild.

Ik was blij dat ik vragen mocht stellen zonder dat het antwoord bij voorbaat vaststond

Ik heb een tijd in communities en ecodorpen in het buitenland gewoond. Findhorn, Osho Leela, Angsbacka en nog wat andere. Ik was vooral blij met mijn vrijheid. Mijn protestantse christelijke achtergrond vond ik benauwend en ik was blij dat ik vragen mocht stellen zonder dat het antwoord bij voorbaat vaststond.

Onderzoek

Leven in die plekken was een onderzoek. Ik zag er allerlei nieuwe dingen: contact met de natuur, verschillende vormen van werken met mensen zoals processwork, verschillende therapievormen zoals NARM, verschillende vormen van meditatie, schreeuwen, expressie, verschillende dansvormen, mediation, zitten rond een vuur, delen wat er in je omgaat, rituelen, radicale eerlijkheid, conflicten, verschillende woonsituaties, etcetera, etcetera…

Ik was nieuwsgierig naar de grote vragen: hoe ontstaat de realiteit?

Überhaupt samenleven in gemeenschap was een heel verschil met de netwerkcultuur in Amsterdam waar ik daarvoor woonde. En ik leerde praktische vaardigheden zoals koken in een grote keuken, onderhoud aan gebouwen, een caravan opnieuw opbouwen, meditaties begeleiden, communicatiestrategieën vormgeven, een foodtruck runnen, juwelen verkopen en zo meer.

Daarnaast was ik nieuwsgierig naar de grote vragen. Waarom is er oorlog op de wereld? En kan je dat fundamenteel oplossen? Hoe ontstaat de realiteit en kan je daar invloed op uitoefenen?

Dus probeerde ik van alles uit. Met mezelf als onderzoeksobject.

Falen

Het ging niet goed. Ik raakte verstrikt in m’n eigen ideeën en pogingen mijn wereld te controleren. Plus alle gevoelens die daarbij komen komen kijken.

Ik vind herkenning in verhalen als StarWars, The Lord of The Rings, Icarus en het prachtige inheemse verhaal ‘De ongehoorzaamheid van de dochter van de zon’ over de dynamieken van goed en kwaad in de mens.

Welke kant de rivier ook opstroomt, ze vindt haar weg naar huis

Wat had ik dan zo graag gewild? Ik had gewild om samen met die mannen van de Osho-community workshops te leiden en uit te vogelen wat écht werkt en zo mensen te helpen om vrij te worden. Ik had die oesterboerderij waar ik een jaartje werkte, verder willen opbouwen, zelf veel geld willen verdienen, en de oesterboerderij een plaats te laten zijn waar mannen van Noord-Ierland konden werken en The Troubles achter zich te kunnen laten. Ik had Findhorn opnieuw naar haar essentie willen brengen en laten floreren. Ik had willen experimenten met hoe je kinderen van een natuur BSO in contact brengt met zichzelf en ze op een gezonde manier laat opgroeien.

Al die dingen zijn niet gebeurd. Her en der voegde ik wat toe, maar de bottom line is dat ik er nooit volledig in durfde te stappen. Het is ironisch dat ik aan de ene kant zo onverschrokken m’n baan opzei, het ruime sop koos en van alles aanging en tegelijk zo angstig was om de controle los te laten. Waarom dat zo was, is voer voor een andere bijdrage.

Weggaan terwijl het nog niet klaar is, betekent rouw. Ik ken het gevoel dat m’n hart soms bijna uit elkaar spat. Sterk spul.

Opnieuw beginnen is niet makkelijk. Er is spanning tussen ‘loslaten en opnieuw beginnen’ en ‘vast willen houden en het alsnog proberen te doen’.

Leven gaat door

Het goede nieuws is dat leven altijd weer doorgaat. Een vriendin van me maakte er een liedje over: which ever way the river flows, it finds it way home (welke kant de rivier ook opstroomt, ze vindt haar weg naar huis). Het is een andere manier om te zeggen: wie zoekt zal vinden; wie klopt op de deur, zal worden opengedaan.

En dat is denk ik wat ik er tot nu toe van geleerd heb. Ik voelde me gevangen in de kamer van m’n religieuze opvoeding. Op z’n minst heb ik ontdekt dat er meer kamers zijn. Ik heb een glimp opgevangen van hoe het leven werkt. Een hint van wie God is.

Kan ik mezelf weer in beweging brengen?

Maar het is nog niet klaar. Kan ik mijn blik richten op een nieuwe horizon? Kan ik mezelf weer in beweging brengen? Ja dat kan ik. Ik bouwde afgelopen jaar een sauna bij een communityrestaurant in Amsterdam, en ik reis opnieuw naar plekken van vroeger, nu met nieuwe inzichten en een andere houding. Ik sta op een parkeerplaats in Engeland waar ik twee jaar eerder was en herinnerde hoe ik me voelde en met meer afstand besef ik: daarom voelde ik me zo en dit had ik kunnen doen om mezelf sneller naar kalmer water te loodsen.

Hoe ga ik door?
Ik gun mezelf wat rust.
Ik weet: natuur probeert dingen altijd weer in harmonie te brengen
Ik realiseer me dat het enige wat ik kan doen, is mezelf vragen: Wat wil ik? Wat is aan mij om te doen? Wat is mijn plek?
Ik luister naar die woorden van een leraar onderweg: Of je doet het, of je doet het niet. Overdenken: problemen.
Ik voel het gevoel van spijt en zeg tegen mezelf: wow, dat voel ik dus. Ik luister ernaar, terwijl het me vertelt wat het is, wat ik blijkbaar graag wil.
Ik ben meer op m’n hoede, minder naïef, voorzichtiger.
Ik blijf gaan, ondanks angst. Ik wil het gevoel hebben wat bereikt te hebben. Ik wil leven.
En ik word elke dag een beetje wijzer – zij het vanwege een succes of vanwege een fout.

Which ever way the river flows…